Eight

Teraźniejszość

            Minęło kilka dni, zanim wpadłam na genialny pomysł iż należałoby w końcu posprzątać syf, który zrobiłam w mieszkaniu. W pracy nie widzieli mnie od dwóch dni, a mój telefon milczał jak zaklęty. Było to jednocześnie miłe i niepokojące uczucie. Tradycyjnie się nie wyspałam, co nie było żadną nowością w ciągu kilku ostatnich lat. Atak zerwał mnie z łóżka koło szóstej nad ranem i już nie dałam rady usnąć. Serce waliło tak mocno, jakby miało zaraz wyskoczyć, a ból w podbrzuszu wzmógł się tak mocno iż krzyknęłam. Prawie jak kolejny atak.

            Sięgnęłam do szafki po leki i zaklęłam w duchu, przypominając sobie iż ostatnim razem wzięłam ostatnią. A naprawdę nie marzyłam o tym, aby w takim stanie iść do apteki, lecz mus to mus i wyjścia nie ma. Ubrałam zdecydowanie za duży sweter, który kupiłam wracając z pracy w sklepie z używaną odzieżą oraz również stamtąd, spodnie dresowe. Czułam się jak jedno wielkie gówno i nie zamierzałam się starać wyglądać lepiej. Nie miałam ani potrzeby, ani osoby, dla której miałabym to robić. Upięłam włosy w luźny kok, wsuwając na stopy trampki i otuliłam się puchową kurtką, którą w końcu wygrzebałam z szafy. Zima szła wielkimi krokami i robiło się coraz chłodniej.

            Świadoma tego, jak bardzo komicznie musiałam wyglądać, wyszłam z klatki schodowej, ściskając w dłoni receptę i portfel, który nie mieścił się w kieszeni razem z kluczami i telefonem, który ciążył mi ponad miarę. Za każdym razem, gdy słyszałam standardowy dzwonek, w który zaopatrzył telefon jego twórca, podskakiwałam przerażona. Zdecydowanie musiałam odpocząć i przestać bać się własnego cienia. Co się miało dziać, dziać się powinno. Zrobiłam co mogłam, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo, a dalej samo jakoś powinno się potoczyć. Jednakże miałam nadzieję, że mimo wszystko powinno potoczyć się po mojej myśli. Konfrontacja była ostatnią rzeczą, do której dążyłam w ciągu ostatnich lat.

            Wchodząc do apteki, poczułam to samo uczucie, które towarzyszyło mi podczas wchodzenia do budynku wydawnictwa - błogie ciepło. Uśmiechnęłam się, tym samym zmęczonym i ledwo widocznym uśmiechem, po czym ból wykrzywił moje wargi, więc zacisnęłam dłoń na podbrzuszu, co mi zawsze choć na chwilę pomagało. Podeszłam do lady, ponieważ nie było niemalże żywej duszy, nie licząc oczywiście farmaceutki. To było niemalże niespotykane, zawsze w aptece roiło się od babuszek, które przekrzykiwały się, która jest bardziej chora oraz zakatarzonych i zasmarkanych ludzi, którzy wyglądali, jakby się mieli zaraz przewrócić. Nie wątpiłam, że w tamtym momencie sama nie wyglądałam wcale lepiej.

            Położyłam receptę na ladzie i poczułam miękkość w kolanach, więc pozwoliłam sobie usiąść na krześle obok. Wyciągnęłam z portfela banknot o odpowiednim nominale i z trudem podniosłam się, gdy kobieta wróciła z opakowaniem pożądanych przeze mnie leków. Chociaż chwila bez bólu. Przygryzłam dolną wargę i zastanawiałam się, czy gdybym wzięła ich wystarczająco dużo, moje problemy mogłyby się w końcu skończyć, lecz szybko odegnałam te myśli. Byłam uciekinierem oraz byłam niesamowicie naiwna. Ale nie byłam tchórzem. Nie w takim znaczeniu.

            Podziękowałam za tabletki i wyszłam z apteki, czując ponownie otulające mnie, nieprzyjemne zimno. W takich momentach zastanawiałam się, dlaczego wybrałam Nowy Jork. Mogłam uciec do Arizony. Fakt, że była ona znacznie bliżej, ale tam przynajmniej było wiecznie ciepło. Albo mogłam zniknąć w Afryce, tam by mnie nikt nie znalazł. Kraina pustyń, wiele kobiet tam ginie bezpowrotnie. To by było bezpiecznie niebezpiecznie, o ile można było w tym odnaleźć jakikolwiek sens. Ja widziałam i to ogromny. Lecz zaraz potem przypominam sobie, że to było jedynie miejsce, gdzie miałam gwarantowaną pracę od zaraz i to właśnie to skłoniło mnie to takiej, a nie innej decyzji.

            Wciągnęłam wargi, surowo siebie napominając, aby ich nie oblizywać, ponieważ opryszczka z pewnością nie należała do moich ulubionych ozdób ciała. Rozejrzałam się dookoła. Ludzie mnożyli się na ulicach jak mrówki, albo dżdżownice, które wyłaziły po deszczu. Za to nienawidziłam Nowego Jorku, wieczny hałas i totalny brak intymności. Wszyscy byli wszędzie. Ale dzięki temu również dawał mi poczucie bezpieczeństwa. Było właśnie tyle ludzi iż z łatwością można się było wtopić w tum i dać porwać z nurtem ludzkiej rzeki. Cóż, zabrzmiało to może trochę makabrycznie, ale naprawdę tak to wyglądało.

            Cóż, przynajmniej można było tak zrobić, jeśli nie miało się niemalże czerwono-rudych włosów. Na szczęście po dwóch latach zdążyły wyblaknąć znacznie, bynajmniej w moim odczuciu. Jednakże wciąż nie był to kolor, który nie rzucałby się w oczy. Tak samo jak brąz poprzetykany promieniami słońca. Zwróciłam szybko głowę w prawo, gdzie miałam wrażenie iż je zobaczyłam i przymrużyłam powieki, przeczesując wzrokiem tłum. Już się odwracałam, gdy ponownie miałam to przeklęte wrażenie. Tym razem przystanęłam, aby móc się bardziej skupić.

            Ktoś wpadł na mnie, klnąc przy tym niemiłosiernie, a ja miałam ochotę zapaść się pod ziemię. Zaczęłam mamrotać jakieś przeprosiny, cały czas przeczesując wzrokiem tłum, aż zatrzymałam się na brązowej burzy włosów. Poczułam ucisk w żołądku i nagle wszystko inne przestało istnieć. Zupełnie jakby zatrzymał się czas. Przestałam słyszeć cokolwiek, a wszystko poza włosami stało się szare i całkiem bez znaczenia. Ból też stał się jakby nieobecny. Oddech zatrzymał się w płucach i nie chciał wyjść. Pomiędzy przechodzącymi osobami, co jakiś czas byłam w stanie zobaczyć jego karmelowe oczy i poczułam jak świat zaczyna rozpadać się na kawałki.

            Momentalnie zerwałam się z miejsca i zaczęłam biec przed siebie ile sił w nogach. Wiedziałam, że się tego nie spodziewał, ponieważ cholera - sama się tego nie spodziewałam. Tak samo, jak nie spodziewałam się go tam zobaczyć. Jakim prawem mnie tam znalazł? Jakim prawem w ogóle tam przyjechał? W biegu wyciągnęłam klucze, próbując znaleźć ten od klatki schodowej, a drżące palce ledwie mogły utrzymać pęk wszystkich razem wziętych.

            - Eve! - usłyszałam za sobą jego krzyk, gdy próbował przedzierać się przez tłum nowojorczyków, jak zawsze śpieszących się gdziekolwiek, byle nie zostać zbyt długo w jednym miejscu. - Cholera jasna, Eve! - krzyczał coraz głośniej, próbując przy tym nie stracić z oczu moich rudych włosów. Dlaczego nie założyłam czapki?!

            Dopadłam do klatki pierwsza i klęłam pod nosem, nie mogąc trafić w nerwach do zamka. Kiedy w końcu udało mi się je otworzyć, wpadłam do środka, od razu zatrzaskując za sobą drzwi. Ruszyłam biegiem na schody i gdy pokonywałam pierwszy zakręt, usłyszałam jak coś uderzyło w drzwi. A raczej ktoś. Widocznie pędził równie szybko jak ja, a znając go - jeszcze szybciej, jeśli pozwolili mu na to mieszkańcy tego kilkumilionowego miasta.

            - Eve, błagam cię! - krzyknął, a ja zacisnęłam wargi, próbując się nie rozsypać.

            Zatrzasnęłam za sobą drzwi mieszkania, od razu ryglując drzwi. Nigdzie już nie było bezpiecznie. Okna? Mogłam zapomnieć o tym, aby się do nich w jakikolwiek zbliżyć. Drzwi też nie były godne zaufania, przepuszczały zbyt wiele dźwięków, choć były względnie szczelne. Lecz zawsze to, co względne, nie jest całkiem pewne.

            Wpadłam do sypialni i rzuciłam się na łóżko, wybuchając płaczem. Przez dwa lata tęskniłam za nim, wspominałam czasy, gdy miałam go na wyciągnięcie ręki, a kiedy w końcu nadarzyła się ku temu sposobność, uciekłam jak dziecko. Albo właśnie zachowałam się jak osoba dorosła. Dziecko działałoby impulsywnie, chciałoby zaspokoić własne pragnienia, a Bóg mi świadkiem, jak bardzo go potrzebowałam. Znowu poczuć otaczające mnie jego ramiona, palce czule przeczesujące włosy i zobaczyć ten czuły uśmiech, który rozświetlał karmelowe oczy chłopaka. Poczuć się znowu bezpieczna i kochana.

            Zadrżałam, targana spazmami płaczu. Przypomniałam sobie te karmelowe oczy, które widziałam raptem kilka minut wcześniej. Nie było w nich już tyle radości, co dawniej. Widziałam w nich tak dobrze mi znaną niepewność i strach o przyszłość. W tamtej chwili nie potrafiłam zrozumieć własnych decyzji. Jak mogłam zrezygnować ze swojego idealnego życia z kimś takim, pozbawiając radości zarówno siebie, jak i jego. A może to nie z mojej winy zniknęła ta cała radość, to szczęście, którym był tak wypełniony? Może to ona coś zrobiła, może to jej coś się stało i on za to obwiniał mnie? To by miało znacznie większy sens niż to, że przyjechał tam dla mnie, a nie przeze mnie. Barbie pewnie dawno mu opowiedziała o wszystkim, nie omieszkując dodać zapewne wymyślonych faktów, aby podkręcić atmosferę. Wiedziałam iż dopilnowała, aby znienawidził mnie całym sobą, nawet, jeśli mnie nie pamiętał. Byłam przekonana, że zrobiła wszystko, aby zniszczyć nawet najmniejsze części uczucia, jakim mnie dążył.

            Ponieważ dążył, prawda? To wszystko nie mogło być tylko ułudą, utopią, która towarzyszyła młodym, porywczym zapędom. Nie mogło to być coś tak nietrwałego jak domek z kart, które zniszczyłby najlżejszy powiew wiatru. To, co budowaliśmy z początku było nietrwałe, bez szans na przyszłość. A mimo to, robiliśmy wszystko, co było w naszej mocy, aby to ugruntować, zacementować i z rozchwianego domu zrobić solidną willę, która pomieściłaby nas w sobie z całym dobytkiem, który ze sobą nieśliśmy. To nie mogła być fatamorgana.

            To wszystko, przez co przeszliśmy oraz to, co dawaliśmy sobie wzajemnie, to nie mógł być żywot płomienia zapałki. Szybkie, intensywne, dające ciepło i światło oraz gasnące chwilę później. Nie byłoby w tym żadnej logiki. Lecz jak można doszukiwać się logiki w związku tak sprzecznym i z gruntu niemożliwym? Doszukiwać się logiki w czymś, co nigdy nie powinno istnieć według wszelkich praw, moralnych, społecznych oraz instytucjonalnych?

            Starłam gniewnie łzy z policzków, wiedząc iż musiałam przestać to robić. Musiałam przestać podważać przeszłość i patrzeć na nią przez pryzmat tego, jak to wszystko się zakończyło. Przeszłość zawitała do teraźniejszości, zaginając tym samym czasoprzestrzeń, co jest z gruntu niemożliwe i podlegające dyskusji tak samo jak efekt deja vu. Podniosłam się z łóżka i wyszłam do przedpokoju, zsuwając z siebie trampki oraz puchową kurtkę, przez którą było mi tak gorąco, jakbym była w saunie.

            Zastanawiałam się gdzie był Max. Czy czatował pod klatką jak szaleniec, mając nadzieję iż wyjdę, czy może odszedł do hotelu, czy też miejsca, gdzie się zatrzymał? Chciałam podejść do okna i sprawdzić, lecz wiedziałam iż było to zbyt ryzykowne. Dopóki nie wiedział, w którym mieszkaniu mieszkałam, oboje byliśmy bezpieczniejsi. Jego zmysły pozostawały niezmącone, a mój spokój niczym nieprzerwany. No, przynajmniej nie dobijaniem się do drzwi. Bałam się tej konfrontacji, ponieważ co miałabym mu powiedzieć? Cześć, jak się masz? Cóż, przepraszam, że wyjechałam, ale to wszystko da się wyjaśnić. A ty co porabiałeś przez te dwa lata? Ożeniłeś się z tą podstępną flądrą?

            Nie, to by brzmiało zbyt żałośnie nawet jak na mnie w tamtym stanie. Dlatego też, aby się uspokoić i odciągnąć swoje myśli od równie samobójczych, co upokarzających czynów, zaczęłam sprzątać. Wyciągnęłam z szuflady worki na śmieci i zaczęłam do nich pakować porwane ubrania, puch z poduszek, potłuczone szkło, połamane obrazy oraz wszystko, co byłam w stanie unieść. Zdewastowany stół ułożyłam w kupce deskami, a na to postawiłam wszystkie worki. Wiedziałam, że powinnam była je wynieść na śmietnik, lecz tego dnia już nie czułam się aż tak pewna swojego bezpieczeństwa w mieście tak wielkim, iż każdy powinien pozostać anonimowy.

            Następnego dnia będzie lepiej.

            Następnego dnia wyrzucę śmieci.